Memories are the key to your future...

“Eens verlaat je Afrika, maar Afrika verlaat jou nooit meer…”

Met pijn in mijn hele lichaam, tranen verscholen achter mijn ogen, zenuwen gierend door mijn bloed ging ik de laatste avond in met mijn lieve kinderen van het weeshuis. Al een aantal weken hikte ik er tegenaan, elk moment waarop je weer iets voor het laatst doet en je nog hopeloos probeert het moment vast te houden, maar ergens ook wel weet dat dit niet kan… We wouden graag op een bijzondere manier afsluiten en dat hebben we dan ook gedaan! We hielden een spannende bingo, aten/dronken samen wat en daarna hebben we een wensballon tevoorschijn gehaald… Zoiets hadden ze nog nooit gezien, we legden uit dat wij alle namen op de ballon hadden geschreven en dat wanneer hij op zou stijgen iedereen een wens mocht doen. Het moment van het loslaten van de ballon was ontzettend bijzonder… de energie spatte los, juichend en schreeuwend volgden we met zijn allen de wensballon terwijl een aantal kinderen voorzichtig vroegen: “Is the balloon really going up to God? So my name will reach in heaven?”
Het was echt een onbeschrijfelijk mooi en emotioneel moment om de kinderen los te laten met dit prachtige symbool… Een traan rolde over mijn wangen toen ik de ballon volgde en weer even dubbel besefte dat mijn tijd om te gaan dan werkelijk was aangebroken.

Het is onvoorstelbaar hoe snel je ergens kunt wennen wat zo verschillend is van wat je altijd gewend was. Maar uit mijn comfort-zone stappen is echt een van de beste keuzes die ik ooit heb kunnen maken! Wat ik in deze cultuur heb mogen leren zal ik nooit meer vergeten, het heeft me op een bijzondere manier gevormd en me voor mijn gevoel weer een grote stap vooruit gebracht.

Terug in Nederland en dan…..
De eerste shock van een wereld van verschil kwam direct in het vliegtuig dat bleek een van de nieuwste vliegtuigen te zijn van emirates. Echt even genieten maar tegelijk ook versteld achterover slaan van de overbodige luxe die er in de lucht aanwezig was zoals bijv wifi in het vliegtuig, restaurant waardig eten, op je wenken bediend worden en een eigen tv waarmee ik met de piloot mee kon vliegen... Pas toen we landden op schiphol en ik met beidde benen op Nederlandse bodem stond kwamen bij mij de zenuwen tevoorschijn. We holden samen naar de wc om ons om te kleden als vrouwen van de samburu stam en namen daarna een sprintje richting de koffers waar we nog maar 100 meter van onze familie en vrienden verwijderd waren. Vanaf dat moment gaat alles in zijn 5e versnelling, voor ik het wist liep ik met al mijn spullen door het laatste poortje met nog maar net 1 stap richting de uitgang waar ik gelijk mijn hele familie en vrienden zag staan en hoorde gillen… Wat een geweldig gevoel om iedereen weer te zien en na alle dikke knuffels brak ik. Even niet meer weten waar ik moest kijken, wat ik moest denken, hoe ik me moest voelen en de tranen die maar bleven stromen. Wat voor mij het meeste door mijn hoofd ging was dat iets waar ik jaren naar uit heb gekeken nu toch echt zomaar over was, het behoorde nu tot mijn verleden en dat idee maakte me heel verdrietig.. het accepteren daarvan heeft me dan ook ontzettend veel energie gekost de eerste week weer terug in Nederland.

Vooropgesteld heb ik ontzettend genoten van alle Hollandse dingen, mijn vrienden en familie. In de eerste week voelde het alsof ik opnieuw geboren was, alles beleefde ik zo intens en regelmatig stond ik vol verwondering om me heen te kijken. De drukte in de stad was voor mij erg lastig, iedereen is met zichzelf bezig, arrogante blikken, zeurende mensen in de kassa rij en het eeuwige gevoel dat je moet voldoen aan een soort uiterlijk om ergens bij te horen… Terrible!
Ook de Nederlandse drukte voelde vreemd, het liefste zou ik iedereen terug willen schakelen van de 5e versnelling naar de 1e versnelling. Ik kon maar geen grip krijgen op het leven van alle dag, ik wou het gevoel van intens genieten van simpele dingen zo graag behouden en tegelijk wou ik voldoen aan het oppakken van mijn draad hier in Nederland weer. Nu na bijna twee weken gaat het allemaal een stuk beter en lukt het me redelijk om mee te gaan in de stroming van onze cultuur. Inmiddels heb ik een jaarcontract gescoord bij mijn voormalige werk en heb ik van mijn overige spaargeld een klein autootje kunnen kopen waar ik trots op ben! Tot nu toe heb ik nog niet al mijn foto’s kunnen uitzoeken omdat ik merk dat ik er nog niet aan toe ben, want ik mis Kenia en alle kinderen echt enorm…

“Een ode aan het bijzondere Kenia”

“Lieve Kenia een van de grootste cadeautjes die ik van jou mocht ontvangen is het magische gevoel van dankbaarheid. Dankbaar dat jij op mijn pad mocht komen, dankbaar voor jouw rol in mijn ontwikkeling, dankbaar voor alle lieve mensen die ik mocht ontmoeten, dankbaar voor het gevoel van eenheid, dankbaar voor de kennis over een andere cultuur, dankbaar voor het dichter bij mezelf komen en bovenal dankbaar voor de fantastische band en ervaringen met de kinderen!

Gezegend voel ik me door jou te hebben ervaren in al het moois en in al het minder moois wat je iedereen te bieden hebt. Soms leek je totaal anders, alsof je een andere planeet was… Maar wat jij mij leerde is dat wij allen op deze wijde wereld uiteindelijk een ding gemeen hebben… en dat is dat we allemaal mens zijn in onze eigen unieke manier! <3

Dankjewel voor deze prachtige en onvergetelijke levenservaring, een van mijn grootste schatten ooit, dat ben jij!”


Lieve blog lezers heel erg bedankt voor al jullie fijne reacties die elke keer weer een lach op mijn gezicht toverden!

Een hele dikke knuffel,
Aniet!